Mijn kindje is bijna jarig. Dit levert bij haar de nodige spanningen op. Wat voor cadeau ga ik krijgen? Wie nodig ik uit voor mijn kinderfeestje? En wat moet ik toch lang wachten voordat we het grote-mensen-feest hebben! Al weken telt ze de dagen voordat ze jarig is. Haar zusje is een week eerder jarig en ook die dagen telt ze af. Het is ook niet eerlijk dat zij eerder jarig is dan haar. Wat een stress!

Gisteren werd de spanning haar dan ook even teveel. Na school vertelde ik haar dat ik de schoenen die ze zo graag wil hebben niet kan kopen, want die kosten €120,- en dat vind ik toch wat veel voor een kind dat na een half jaar alweer uit haar schoenmaat gegroeid is. Ze kwam toen zelf op het idee om aan iedereen geld te vragen en dan zelf een deel te betalen. Prima oplossing lijkt mij. Alleen mijn kanttekeningen dat het dan op zijn minst tot na haar verjaardagsfeest duurt voordat we ze kunnen kopen, ze de door haar tante beloofde zeemeerminnenstaart dan beter niet kan vragen, en dat oma haar waarschijnlijk geen €50,- zal gaan geven, vielen niet echt in goede aarde.

Kortom, het onderwerp verjaardagscadeau zorgde de hele dag alsmaar voor meer stress bij haar. Ze werd dwars, ze werd boos, ze schreeuwde in mijn oren, de zak chips ging eraan hoewel ik haar dit verboden had, vijf minuten voor etenstijd stond ze erop nog even naar buiten te gaan om te spelen en tijdens het eten kreeg ik een glas water over mijn bord. Nu zijn dit soort buien mij niet geheel vreemd, al komen ze gelukkig niet dagelijks voor.

Ik liet haar de rommel die ze had gemaakt opruimen en probeerde haar na het eten te overtuigen weer buiten te gaan spelen, zodat ze zou kalmeren. Maar helaas, het was gaan regenen en haar buurmeisje was niet meer buiten, dus ze bleef binnen. Als ze in een dergelijke bui zit, dan heeft ze meer dan wat ook behoefte aan verbinding, al laat ze dat niet direct merken. Ze zal je aantrekken en afstoten. Ik moest naast haar op de bank komen zitten, maar dan ging ze me wel steeds zitten pesten. Boos worden doe ik niet meer, ik weet inmiddels wel beter. Het beste is om te benoemen dat haar hoofd vol zit (zo zegt ze het zelf altijd) en ik wel begrijp hoe graag ze de schoenen wil, haar te vertellen dat ik van haar hou (dit helpt meestal prima als ze lelijke dingen naar me roept) en haar voetjes masseer. Het kan soms even duren maar uiteindelijk wordt ze vanzelf rustig. Daarna heeft ze lekker tv gekeken en gelukkig heerlijk geslapen.