Volgend jaar is het alweer tijd voor de middelbare school. Naast een enorme verandering
in schoolomgeving en dagindeling komen daar ook een heleboel nieuwe verantwoordelijkheden bij die mijn kind nu eigenlijk nog niet per sé hoeft te dragen. Maar op mijn nieuwe werk komt het zo nu en dan voor dat ik een late afspraak heb of dat ik en mijn collega’s vanuit kantoor moeten vertrekken op een tijdstip dat de school nog niet begonnen is. Of ik heb een vergadering op een dag dat ze studiedag heeft. Noodgedwongen moet ik haar dan maar een huissleutel geven als ik geen opvang kon regelen, zodat ze zelfstandig van huis kan vertrekken of alvast naar binnen kan gaat als ik er nog niet ben. Een beetje eng, maar eigenlijk kon de timing niet beter zijn. Want straks gaat ze naar de middelbare school, en dan zijn dit soort situaties aan de orde van de dag. Ze heeft dan misschien wel iedere dinsdag het eerste uur vrij en na school zal ze dan ook niet meer naar de opvang gaan, terwijl ik wel tot half zes op kantoor zit. Een goede oefening dus voor haar om zelfstandigheid te trainen en voor mij om te leren loslaten.

De eerste keer dat ze later van huis vertrok dan ik trof ik in de avond alle lampen nog aan en stond de melk zuur te worden op de keukentafel. Maar gelukkig had ze wel de deur op slot gedaan, en dat is het belangrijkst. Ze is een keer haar huissleutels verloren, maar gelukkig vonden we ze terug. Toen ik haar na een late vergadering meenam in de tram om samen even wat te gaan eten in de stad wilde ik bijna meteen weer rechtsomkeert maken. Want in de tram vertelde ze me dat ze thuis zelf een ei had gebakken maar ze had echt het gasfornuis uitgedraaid. Gelukkig weet ze best hoe het moet, maar ben ik degene die zich te snel druk maakt. Ten slotte is ze al 11, en deed ik op die leeftijd precies hetzelfde.

Ja, de tijd is aangekomen om haar voor te bereiden op nieuwe verantwoordelijkheden. Al toen ze zes was wist ik dat ik niet moest wachten tot de middelbare school, want dan komt er al zoveel op haar af. Dus nu leer ik haar koken, mag ze zelf haar schoolspullen in- en uitpakken en gaat ze over een paar maanden vanuit de opvang oefenen met af en toe een middagje alleen thuis zijn. De reden dat ik haar lunch nog klaarmaak is omdat ik op die manier nog enige controle heb over wat erin zit. Want al zit ze op een Jump-inschool, ik hoor maar al te vaak dat iedereen hagelslag op zijn brood doet, behalve zij. Ze krijgt nu enkele keren per week huiswerk, iets waar ik haar juf en haar school dankbaar voor ben, want zo kan ze alvast leren plannen en hieraan wennen. Fijn om te zien dat ze eraan toe is.