Het is weer zover. Het is bijna sinterklaas en mijn kind moet een sinterklaassurprise maken voor een klasgenootje. Wat een ellende! Zijn klasgenootje houdt van voetbal en dus moet hij zoiets voor hem maken. En ze moeten ook nog een kadootje kopen voor €5,-. En het moet volgende week al af zijn. Het is niet dat hij niet van knutselen houdt, maar de tijdsdruk en prestatiedrang is wat hem opbreekt.

Eerlijk gezegd geef ik hem gelijk. Het idee is leuk, maar kinderen in deze tijd moeten al zo vreselijk veel. We willen zoveel vieren in deze tijd van het jaar. Sint Maarten, Sinterklaas, Kerstmis, Halloween waait over uit de VS, wat komt er straks nog meer? Vorig jaar moest hij een paar dagen voor sinterklaas ook nog een schoentje kleuren en in elkaar zetten om op school te zetten. Ongetwijfeld bedoeld als leuk extraatje, maar mijn kind dacht dat het verplicht was en hij in de problemen zou komen als hij het niet op tijd af zou hebben. En dus ging hij de ochtend dat het af ‘moest’ zijn volkomen in de stress aan de slag met zijn viltstiften.

Waarom doen wij dit onze kinderen allemaal aan? Ongetwijfeld met de beste bedoelingen. We willen iets leuks doen voor onze kinderen. Maar er zit ook een ander element bij. Ze moeten het leren, vinden volwassenen. Maar waarom moeten ze het leren? Om klaargestoomd te worden voor een westerse levensstijl? Zodat ze kunnen leren hoe ze een burn out kunnen oplopen? Is dat vergezocht? Misschien wel, maar er zit wel een kern van waarheid in.

Mijn kind kan deze stress helemaal niet aan. Hij moet zich nu in de drukke stad begeven om een kadootje uit te zoeken samen met mij. Hij staat daar bloot aan allerlei verleidingen die hij op dit moment niet aan kan. En daarna moet hij even snel bedenken wat hij gaat maken. Door de stress blokkeert zijn brein. Als hij dan eindelijk iets heeft bedacht gaat hij het maken ervan uitstellen om op de allerlaatste dag even snel wat in elkaar te frutselen. En dan komt hij straks op school en is hij bang dat hij de lelijkste surprise van allemaal heeft gemaakt. En dat hij zijn klasgenootje teleurstelt en dat deze dan boos op hem wordt. Arm kind. En zo komt het dat ik op een woensdagochtend in de weer ben met papier maché. Niet omdat ik hem alles uit handen wil nemen, maar gewoon omdat deze opdracht hem meer stress oplevert dan goed voor hem is. Hij mag straks de finishing touch doen. Mijn kind leert beter onder andere omstandigheden.